Χειρόγραφα και Εκδόσεις
Ο Ερωτόκριτος γράφτηκε γύρω στο 1600 και κυκλοφόρησε αρχικά σε χειρόγραφα. Σήμερα το μόνο σωζόμενο είναι το επτανησιακό χειρόγραφο του 1710, το οποίο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο και προέρχεται από την ιδιωτική συλλογή του λόρδου Harley. Αγοράστηκε το 1725 για λογαριασμό του λόρδου από τον κάτοχό του κερκυραίο Νικόλαο Ροδόσταμο.
Το χειρόγραφο διακοσμούν 121 μικρογραφίες, με τίτλους σε κάποια σημεία γραμμένους στα ιταλικά, μεγάλα κεφαλαία γράμματα με φυτικά μοτίβα και σκόρπια φυτικά θέματα. Το χειρόγραφο πιθανότατα αντέγραψε παλαιότερο κείμενο που ήταν γραμμένο με λατινικούς χαρακτήρες, γεγονός που επιβεβαιώνεται από τον τρόπο που μεταγράφει το λατινικό αλφάβητο στο κρητικό ιδίωμα.
Ο Ερωτόκριτος πρωτοτυπώθηκε το 1713 στη Βενετία, στο τυπογραφείο του Ιταλού Antonio Bortoli. Από την πρώτη αυτή έκδοση σώζονται τρία αντίτυπα, ένα στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη στην Αθήνα, ένα στη Biblioteca Civica της Vicenza και ένα στη Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Γρεβενών.
Ο επιμελητής της πρώτης έκδοσης δηλώνει ότι συμβουλεύτηκε «πολλά και διάφορα χειρόγραφα» για να διορθώσει το έργο, ενώ παρακαλεί τους αναγνώστες αν έχουν στη διάθεσή τους άλλα χειρόγραφα, να του τα στείλουν για να το «μετατυπώσει» αργότερα βελτιωμένο. Το έργο ανατυπώθηκε στο ίδιο τυπογραφείο το 1737 και αντίτυπο αυτής της έκδοσης βρίσκεται στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος. Ακολουθούν αρκετές ανατυπώσεις και πάλι στη Βενετία στο τυπογραφείο του Νικολάου Γλυκύ, και αργότερα στο τυπογραφείο του «Φοίνικος», οι οποίες επαναλαμβάνουν τις επιλογές της έκδοσης του 1737. Λιγότερο επιμελημένες εκδόσεις γίνονται και στην Αθήνα την ίδια εποχή.
Η πρώτη φιλολογική έκδοση πραγματοποιήθηκε από τον Στέφανο Ξανθουδίδη στα 1915 και βασίστηκε στο επτανησιακό χειρόγραφο. Στην εισαγωγή της έκδοσης αυτής ο Ξανθουδίδης θεμελιώνει για πρώτη φορά επιστημονικά την κρητική προέλευση του ποιήματος και τη χρονολόγησή του, ενώ καταπιάνεται με θέματα που θα απασχολήσουν αργότερα την έρευνα, όπως η ταύτιση του ποιητή και η εύρεση των λογοτεχνικών πηγών. Επόμενη φιλολογική έκδοση είναι εκείνη του Στυλιανού Αλεξίου τα 1980 η οποία επανασυνδέει το κείμενο με την παράδοση της έκδοσης της Βενετίας. Σήμερα το κείμενο της έκδοσης του Bortoli είναι προσιτό από την έκδοσή του που επιμελήθηκε ο Γεώργιος Σαββίδης.